استیباط

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

استیباط. [ اِ ] (ع مص ) کندن مغاک تنگ دهانه وشکم فراخ . چاهی کندن که سرش تنگ و شکمش فراخ باشد.