استی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
استی . [ اُ تی ی ] (ع اِ) تار جامه . ◄ جامه ٔ بافته . (منتهی الارب ).
استی . [ اُ س ِ ] (ص نسبی، اِ) رجوع به اُسِت شود.
استی . [ اُ ] (اِخ ) بندری در روم قدیم، نزدیک مصب رود تیبر که اکنون از گل و لای دریا انباشته شده و در آنجا حفریات مهمی کرده اند.