استه
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(اَ تِ) (اِ.)<BR>۱- دانه و هستة میوهها.<BR>۲- استخوان.<br>
فرهنگ فارسی معین
(اُ تِ) (اِ.) کفل، سرین.
(اِ تُ) (ص.) نک استوه.
(اَ تِ) (اِ.) ۱- دانه و هسته میوهها. ۲- استخوان.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
استه . [ اُ ت َ / ت ِ ] (اِ) کفل . سرین . (برهان ).
استه . [ اِ / اُ ت ُه ْ ] (ص ) مخفف استوه . ملول . بتنگ آمده . (برهان ) : استه و غامی شدم ز درد جدائی هامی و وامی شدم ز جستن مترب . منجیک ترمدی . ◄ مانده شده . (برهان ).
استه . [ اِ ت ِه ْ ] (اِمص ) سِتِه ْ. ستیزه . لجاج . (برهان ) (مؤید الفضلاء).