استلام

استلام . [ اِ ت ِ ] (ع مص ) بسودن . ببسایش . ببسودن . لمس . دست کشیدن بچیزی . ♦ استلام حجر ؛ بسودن سنگ به لب یا دست . بسودن سنگ را به دست یا به لب . (منتهی الارب ). بسودن حجرالاسود را. (زوزنی ). بسودن حجر اسود را (بلب ) یا بدست . (تاج المصادر بیهقی ) : اما واﷲ لولا قول واش و عین للخلیفة لاتنام لطفنا حول جذعک و استلمنا کما للناس بالحجر استلام . (از تاریخ بیهقی چ ادیب ص ١٩٠). ♦ استلام کردن ؛ بسودن حجرالاسود. ◄ خوشه برآمدن کشت را. (منتهی الارب ). ◄ بوسه دادن . ◄ در بر گرفتن . (زوزنی ). ◄ صلح کردن . (منتهی الارب ). ◄ گردن نهادن . (غیاث ). ◄ هو لایستلم علی سخطه ؛ ای لایصطلح علی ما یکرهه .