استرواح
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(اِ تِ) [ ع. ]<BR>۱- (مص م.) آسایش جستن.<BR>۲- (مص ل.) آسایش یافتن، برآسودن.<BR>۳- بو گرفتن، گندیدن.<br>
فرهنگ فارسی معین
(اِ تِ) [ ع. ] ۱- (مص م.) آسایش جستن. ۲- (مص ل.) آسایش یافتن، برآسودن. ۳- بو گرفتن، گندیدن.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
استرواح . [ اِ ت ِرْ ] (ع مص ) بوی برداشتن . (منتهی الارب ). بوی بردن . خم گرفتن گوشت . (تاج المصادر بیهقی ). بوی گرفتن . بو گرفتن . (وطواط). ◄ آسایش جستن . ◄ آسایش یافتن . برآسودن . (منتهی الارب ). بیارامیدن . (منتهی الارب ) (تاج المصادر بیهقی ). راحت یافتن : به آب و هوای غزنه مشتاق گشت و بروح آن ولایت استرواح و استشفاء طلبید. (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ص ١٧٩). برسبیل قیلوله آنجا ساعتی استرواحی رفت . (جهانگشای جوینی ).