استخراط

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

استخراط. [ اِ ت ِ ] (ع مص ) استخراط در بکاء؛ سخت گریستن . ستهیدن در گریه . (از منتهی الارب ). بمبالغه گریستن .