ازنی

ازنی . [ اَ نا ] (ع ن تف ) نعت تفضیلی از زانی . زانی تر. ♦ امثال : ازنی من حَمامَة . ازنی من سجاح ؛ هی امراءة من بنی تمیم بن مرة کانت ادعت فیهم النبوّة. ثم حملتهم علی ان زفوها الی مسیلمة المتنبی لعنهما اﷲ فوهبت نفسها له فقال لها: الا قومی الی المخدع فقد هیی لک المضجع... و قال الشاعر: و ازنی من سجاح بنی تمیم و خاطبها مسیلمة الزّنیم و أهدی من قطاة بنی تمیم الی اللؤم التمیمی القدیم . ازنی من ضیون . ازنی من قِرَد ؛ زعم الهیثم بن عدی ّ ان ّ قِرَداً اسم رجل من هذیل یقال له قردبن معویة و قال بعضهم ان القرد ازنی الحیوان و زعم ان قرداً ازنی فی الجاهلیة فرجمته القرود. ازنی من قِطّ . ازنی من هِجرس ؛ قالوا هو القرد و قالوا هو الدب . ازنی من هرّ ؛ قال ابن الکلبی هی هرّ بنت یامن الیهودیةمن حضرموت و هی احدی الشوامت بموت رسول اﷲ (ص ). فاخذها المهاجربن ابی امیة عامل رسول اﷲ فقطع یدها. (مجمع الامثال میدانی ).

ازنی . [ اَ زَ نی ی ] (ص نسبی ) منسوب به ذویَزَن . یَزَنی . یزانی . ازانی . ♦ رمح ازنی ؛ نیزه ٔ راست منسوب بذی یزن، و هو ملک من ملوک حمیر. (مهذب الاسماء).