ازرقی هروی | رباعیات | شماره ۸۲

ای آنکه تویی نور دل و شمع روان تا بی‌خبرم از تو، نه پیدا نه نهان بی‌من تو بکام خویش‌ای جان جهان من بی‌تو چنانم که مبادی تو چنان