ازرقی هروی | رباعیات | شماره ۶۶

جان زخم سر زلف تو گرداند ریش دل زان دو لب لعل تو می‌باید عیش تا تیره نکردی، ای نگار، از لب خویش یاقوت که به بود بها دارد بیش