ازرقی هروی | رباعیات | شماره ۴۹

عشن تو مرا توانگری آرد بر از دیده بلؤلؤ و ز رخسار بزر با عشق توام عیش خوشست، ای دلبر آری ز توانگری چه باشد خوشتر؟