ازرقی هروی | رباعیات | شماره ۱۳

از برف سر کوه چو ذات الحبکست وین برف پرنده در هوا بس سبکست ای شاه جهان، بنده ز سرما تنکست کوه و درو دشت گنبدان بس خنکست