اریتر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اریتر. [ اِ ] (اِخ ) اریترا. یکی از شهرهای ینیائی (یونان قدیم )، که در خشکی بناشده بود. اهالی خیوس و اِریتر بیک زبان تکلم می کردند. (ایران باستان ص ٢٨٧ از هردوت ). و رجوع به ایران باستان ص ٨٣٩، ٨٤١ و ٨٤٣ و ١٨٠٦ شود. و در شهر مزبور معبدی بزرگ برای هرکولس بناکرده بودند. (لغت نامه ٔ تمدن قدیم ).