ارود
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ارود. [ اَ وَ ] (ع ص ) آهسته کار: الدهرُ اَرود ذوغیر؛ ای یعمل عمله فی سکون لایُشعر به . (منتهی الارب ).
ارود. [ اَ ] (اِخ ) موضعی از توابع تنکابن . (سفرنامه ٔ مازندران و استراباد رابینو ص ١٠٧ بخش انگلیسی ).
ارود. [ اُ ] (اِخ ) رجوع به اُرُد شود.