ارنه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ارنه . [ اُ ن َ ] (ع اِ) پنیر تر. (مهذب الاسماء). پنیر دلمه . ◄ شراب . ◄ دانه ای که شیر را پنیر می گرداند. ◄ جایگاه حربا بر درخت چون برخیزد. (مهذب الاسماء). ارنةالحرباء؛ جائی از درخت که حربا بر آن بایستد. آشیان حربا که از چوب باشد. ج، اُرن . (مهذب الاسماء).
ارنه . [ اُ ن َ ] (ع اِ) خور. مِهر. شمس .
ارنه . [ اَ ن َ ] (حرف ربط مرکب ) مخفف اگرنه .