ارمیان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ارمیان . [ اِ ] (اِ) نشادر. رجوع به ارمینا شود.
ارمیان . [ ] (اِخ )نورد بن سام (ابن نوح ) را دو پسر بود: یکی را نام آذرباد و دیگر را ارمیان، و ایشانند که آذربایگان و ارمنیه بنامشان منسوبست، ونسل مردم این هر دو زمین به آذرباد و ارمیان ابنا نورد کشد واﷲ اعلم . (مجمل التواریخ و القصص ص ١٤٩).