ارملة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ارملة. [ اَ م َ ل َ ] (ع ص ) زن بی شوهر. زن بیشوی بیوه و اگر بی شوهر موسر باشد او را ارمله نگویند. بیوه ٔ محتاج و بیچاره . (منتهی الأرب ). زن بی شوی فقیر و بدبخت .بیوه، و مرد و زن را گویند. (مهذب الاسماء). ج، اَرامِل، ارامیل . (منتهی الأرب ). مردم ضعیف و فقیر و محتاج . (مؤید الفضلاء). درویشان و محتاجان و ضعیفان از مردان و زنان . (منتهی الأرب ). و رجوع به ارمل شود.