ارفی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ارفی . [ اَ فا ] (ع ص ) بزرگ گوش با فروهشتگی . (منتهی الأرب ). مؤنث : رَفْواء.
ارفی . [ اُ فی ی ] (ع ص، اِ) شیر آهو ماده . ◄ شیر خوش بی آمیغ. (منتهی الأرب ). شیر خالص . ◄ پیمایش کننده ٔ زمین . (منتهی الأرب ). ماسح . مسّاح .
ارفی . [ اُ ] (اِخ ) شهر اورفا، بضبط سیاحان ونیزی معاصر سلطان ابوسعید ایلخانی . (تاریخ ادبیات برون ترجمه ٔ حکمت ج ٣ ص ٤٢٣).