ارغوا
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ارغوا. [ ] (اِخ ) ابن شانخ بن فالخ بن عابر (هود النبی ). وی جدّ ابراهیم خلیل است . (تاریخ سیستان ص ٤٢ و ٤٣). و رجوع به ارغو شود.
ارغوا. [ اَ رَ ] (اِخ ) ولایتی است از جمهوری فزویلا از آمریکای جنوبی، از نیکوترین و پرنعمت ترین ولایات جمهوری مزبور است . مساحت آن ٢٣٠ هزار گز مربع است و عدد سکنه ٔ وی ٨١ هزار تن و اراضی آن مشجر و از جمله ٔ انواع اشجار آن، شجرةالبقره است که ارتفاع آن ٢٠٠ قدم است و جوزالهندی و خروب آمریکائی موسوم به موانیلیا و نیشکر و قهوه و پنبه دارد. (ضمیمه ٔ معجم البلدان ). وظاهراً این شهر همان اراکاژو یا اراکاژا است و فزویلا نیز مصحّف برزیل است .