ارسطالیس
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ارسطالیس .[ اَ رِ / اَ س ِ / اَ ] (اِخ ) رجوع به ارسطو شود: چو مغز اندرین کار خودکامه کرد بر ارسطالیس یک نامه کرد [ اسکندر ]. فردوسی . همان ارسطالیس پیش اندرون جهانی بر او دیدگان پر ز خون . فردوسی . چو نامه ببردند نزد حکیم دل ارسطالیس شد پُر ز بیم . فردوسی . حکیم بزرگ ارسطالیس نام خردمند و بیدار و گسترده کام . فردوسی .