ارتفاع

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا

(اِ تِ) [ ع. ] ۱- (مص ل.) برخاستن، بلند شدن. ۲- (اِ.) جمع آوری محصول. ۳- بلندی، اوج. فاصلة بین رأس تا ضلع روبرو. ۴- حاصل زراعت. ۵- بلندی سطح زمین نسبت به سطح دریا. ۶- فاصلة ستاره از افق.

مترادف‌ها و واژه‌های مرتبط

اوج، بالا، بلندی، رفعت، فراز،حاصل، خراج