ارتری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ارتری . [ اِ رِت ْ ] (اِخ ) اِراطریاس . شهری به اُبِه که ایرانیان در نخستین جنگ با یونان (جنگهای مادی ) آنرا ویران کردند (٤٩٠ ق . م .). و رجوع به ایران باستان ص ٦٥٨ و ٦٦٨ و ٦٧٠ و ٦٧٨ و ٦٨٠ و ٦٨٢ و ٧٩٠ و١٦٤٩ و ٢٦٥٨ شود. و آن موطن مُنادِموس فیلسوف است . و رجوع به قاموس الاعلام ترکی (ارتریا) و اراثرس شود.