ارتا
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ارتا. [ اَ ] (اِخ ) شهریست بترکیه ٔ اروپا واقع بمسافت ٤٢ میلی جنوب یانیه، در کنار نهر ارتای یسری و آنجا پلی است زیبا در حدود ٣٠٠ ذراع و سکنه ٔ آن قریب ٧٠٠٠ و اکثر یونانی اند و در آن آثار حصن های یونانیان قدیم باقی است و دارای کارخانه های منسوجات و غیرهاست . (ضمیمه ٔ معجم البلدان ).
ارتا. [ اَ ] (اِخ ) شهریست واقع در شمال غربی جزیره ٔ میورقه . سکنه ٔ آن قریب ٨٠٠٠ تن و شغل ایشان نسج کتان و دباغت و صید ماهی و داد و ستد میوه است و در آن غاریست دارای سردابهای غریب . (ضمیمه ٔ معجم البلدان ).
ارتا. [ اَ ] (اوستایی، ص ) اَرْتَه . در اوستا و پارسی باستان بمعنی مقدس است مانند اَردا چنانکه در ارتخشثره (اردشیر) بمعنی شهریاری مقدس و ارته وهیشته (اردیبهشت ) بمعنی بهترین مقدس و نیز پیش از نام بعض ایرانیان قدیم می آمده است چنانکه ارتبان (اردوان ).
فرهنگ نامهای فارسی
نام مردانه