اربیة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اربیة. [اُ بی ی َ ] (ع اِ) بیغوله ٔ ران . کش ران که بشکم پیوسته است . بُن ران . (غیاث ). بیخ ران یا مابین اعلی و اسفل شکم . بُن ران . کش . ♦ فتق اربیه . رجوع به فتق و اربیات شود. ◄ اهل خانه ٔ مرد. ◄ قبیله ٔ مرد. ◄ پسرعم مرد. ج، اربیات .