اراق
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اراق . [ اَ ] (اِخ ) موضعی است در قول ابن احمر: کأن علی الجمال أوان حُفّت هجائن من نِعاج اراق عینا. و زیدالخیل الطائی گوید: و لما أن بدت لصفا أراق تجمع من طوائفهم فُلول کانهم بِجنب الحوض اصلا نَعام قالص عنه الظلول . (معجم البلدان ).