اذ

اذ. [ اَذذ ] (ع مص ) بریدن با شمشیر و جز آن .

اذ. [ اِ ] (ع حرف ربط) چون . برای آنکه . ◄ آنگاه . و آن برای زمان ماضی است و گاهی برای مفاجاة آید بشرط که در جواب بینا یا بینما واقع شود و قد تکون زائدة نحو اذ واعدنا موسی (قرآن ٥١/٢)؛ ای واعدنا. (منتهی الارب ).