اذفر

(اَ فَ) [ ع. ] (ص.) خوشبو، پربو: مشک اذفر.<br>

(اَ فَ) [ ع. ] (ص.) خوشبو، پربو: مشک اذفر.

اذفر. [ اَ ف َ ] (ع ص ) تیز. تیزبو. (غیاث ). تیزبوی . (تاج المصادر بیهقی ) (ربنجنی ). پربو. شدیدالرائحة، اعم از خوش یا ناخوش . تُندبوی : صبر مه با شب منور داردش صبر گل با خار اذفَر داردش . مولوی . ♦ مشک اذفر ؛ مشک تیزبوی . (زمخشری ): گهی صورتی گردد از عود هندی گهی پیکری گردد از مشک اذفر. فرخی . بباغی کز آب و گلشن بازیابی نسیم گلاب و دم مشک اذفر. فرخی . خون در تنم چو نافه ز اندیشه خشک شد جرمم همین که همنفس مشک اذفرم . (از کلیله و دمنه ). ◄ خالص . (صراح ). ◄ تیزگند. (تاج المصادر بیهقی ). ◄ گنده بغل . (منتهی الارب ).