ادوین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ادوین . [ اِدْ ] (اِخ ) (سَن ...) پادشاه نورثمبری، متولد در حدود ٥٨٥ م . و مقتول در جنگ هِتفیلد، قرب دُنکاستِر، در ٦٣٣. اِتِلریک پادشاه بِرنیسی او را از حکومت براند و وی بپادشاه مِرسی پناه برد و شاه اخیر دختر خود بدو تزویج کرد و ادوین بار دیگر بسلطنت رسید و بزودی پادشاه همه ٔ انگلستان شد. وی از دست پاولینوس، آرشوک یُرک تعمید یافت و بسیاری از رعایای وی بطریقه ٔ او عمل کردند. تنها پادشاه مرسی موسوم به پِندا با او مقاومت کرد و انگلستان به دو فرقه تقسیم شدند. مسیحیان بسال ٥٨٥م . در هتفیلد مغلوب شدند. ادوین و پسر ارشد او اُسفریث کشته شدند. ادوین را عیسویان مانند شهید وقدیسی تلقی کنند و ذکران ِ وی در چهارم اکتبر است .