ادمی

ادمی . [ اَ دَ می ی ] (اِخ ) آدمی . رازی . ابوسعید سهل بن زیاد. از اصحاب ابی محمد حسن بن علی علیه السلام . یکی از فقهاء و محدثین شیعه .

ادمی . [ اَ دَ می ی ] (اِخ ) آدمی . ابوعلی حسین بن محمد منجم و مهندس . او راست : کتاب الحراقات والخیطان و عمل الساعات . (ابن الندیم ).

ادمی . [ اُ دَ ما ] (اِخ ) نام کوهی است بفارس و در صحاح آمده ادمی بر وزن فعلی بضم فاء و فتح عین و موضعی است . محمودبن عمر گوید ادمی زمینی است سنگزار در بلاد قُشیر. قتّال کلابی گوید: و أرسل مروان ُ الامیرُ رسوله ُ لاَّتیه ُ اِنی اذاً لمضلل ُ و فی ساحةالعنقاء أوفی عمایة أوالاُدمی من رَهبةالموت موئل . و ابوسعید سکری در قول جریر گفته است : یا حبذا الخرج بین الدام والادمی فالرمث من بُرقةالروحان فالغرف . دام و ادمی از بلاد بنی سعد است و بیت قتّال دال است که آن کوهی است و ابوخراش الهذلی راست : تری طالب الحاجات یغشون بابه ُ سِراعاًکما تهوی الی أدمی النحل ُ. و او در تفسیر خود آورده است که ادمی کوهی است بطائف و محمدبن ادریس گوید ادمی کوهی است و در آن قریه ای است و در یمامه نزدیک «دام » واقع است و هر دو از سرزمین یمامه باشند. (معجم البلدان ).