ادل
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ادل . [ اِ ] (ع اِ) دردِگردن . حِدْل . گردن درد. ◄ هرچه که بدان گرانبار روند. ◄ (ص ) شیر خفته و ترش شده .
ادل . [ اَ ] (ع مص ) افتادن پوست ریش خشک [ خشک ریشه ] و به شدن ریش . ◄ جنبانیدن شیر تا دوغ شود. ◄ گرانبار رفتن بچیزی .
ادل . [ اِ دِ ] (اِخ ) نام مردی از مردم هلند که بار اول در سال ١٦١٩م . قسمتی از سواحل غربی استرالیا را کشف کرد و در قدیم ناحیت مکشوفه ٔ او را بنام او ادل میخواندند لکن سپس این نام متروک ماند. (قاموس الاعلام ).