ادعنکار
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ادعنکار. [ اِ ع ِ ] (ع مص ) ناگاه پیش آمدن . مؤلف تاج العروس گوید:ادعنکر؛ اَهمله الجوهری و قال ابن درید یقال ادعنکرعلیهم بالفحش ؛ اذا اندراء بالسوء. قال : قد ادعنکرت بالفحش و السوء و الاذی أمیتها ادعنکار سیل علی عمرو. ♦ ادعنکار بفحش ؛ ناگاه ببدی پیش آمدن . ♦ ادعنکار سیل ؛ ناگاه پیش آمدن توجبه .