ادرع
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ادرع . [ اَ رَ ] (ع ص ) اسپ سپید سیاه سر. اسب سرسیاه و تن سپید. (مهذب الاسماء). و همچنان گوسپند. ◄ اسب بداصل . هجین . مؤنث : دَرْعاء. ج، دُرْع .
ادرع . [ اَ رَ ] (اِخ ) لقب پدر حُجر سُلمی است .
ادرع . [ اَ رَ ] (اِخ ) لقب محمدبن عبیداﷲ کوفی است لانه قتل اسداً ادرع . و ادرعیان که قومی از علویه اندبدو منسوبند. (منتهی الارب ). و رجوع به ادرعی شود.