اخله

اخله . [ اَ خ ِل ْ ل َ ] (ع اِ) ج ِ خلیل . دوستان . (دهار). ◄ ج ِ خِلال . (زمخشری ). آنچه بدان سوراخ کنند. چوبهای خلال دندان . ◄ جج ِ خِلّة، بمعنی نیام شمشیر پوست پوشانیده و هر بطانه که نیام شمشیر را پوشانند و روده که بر سرهای کمان برگشته باشد و پوست با نقش و نگار. (منتهی الارب ).

اخله . [ اَ خ ُل ْ ل َ ] (ع اِ) بلغت مصری گیاهی است . بستیناج . حَسَک .

اخله . [ اَ خ َل ْ ل َ ] (اِخ ) موضعی بدیار رُعین یمن، بنام اخلةبن شرحبیل بن الحارث بن زیدبن یریم ذی رعین . رجوع به ضمیمه ٔ معجم البلدان ص ١٦٥ شود.