اخفش

اخفش . [ اَف َ ] (اِخ ) علی بن اسمعیل الفاطمی . او شریف ابوالحسن بن اسمعیل بن رَجاء النحوی است . (روضات الجنات ص ٥٥).

اخفش . [ اَ ف َ ] (اِخ ) احمدبن عمران بن سلامة الألهانی النحوی مکنی به ابی عبداﷲ و ملقب به اخفش الأوّل یا اخفش قدیم . رجوع به احمدبن عمران ... و روضات الجنات ص ٥٤ و ٥٥ شود.

اخفش . [ اَ ف َ ] (ع ص، اِ) خردچشم . بدبین . (تاج المصادر بیهقی ). خردچشم کم بین . تنگ چشم . (زوزنی ) (زمخشری ). صاحب چشم کوچک و کم سو . (انساب سمعانی ). کسی که در تاریکی بهتر بیند که بروشنائی و در ابر بهتر بیند که روز صافی بی ابر. ◄ شب پرک یعنی روزکور. (آنندراج ) : چشم اخفش بنور چشم فلک تا نیارد نگاه کردن خوش بی نظر باد چشم بد بتو شمس چون در آن شمس دیده ٔ اخفش . سوزنی . ◄ آنکه پلکهای چشم وی علتی دارد بی درد. ◄ شتر که پیش کوهان خرد دارد و دراز نبود. مؤنث : خَفْشاء. ج، خُفْش . ◄ مرغیست . (مهذب الاسماء).