اخفاف
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اخفاف . [ اِ ] (ع مص ) سبک حال شدن . سبکبار شدن . (تاج المصادر بیهقی ). سبکبار گشتن . (زوزنی ). ◄ خداوند ستور سبک شدن . (تاج المصادر بیهقی ). ◄ دور کردن بردباری از کسی و سبب سبکی وی گردیدن .
اخفاف . [ اَ ] (ع اِ) ج ِ خُف . سپل های شتران . ◄ کفهای پای شترمرغ . ◄ سُم فیلان : بزخم تیر اطراف و اخفاف آن فیلان بر هم دوختند. (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ). آن کافر فاجربا دوازده هزار سوار گزیده و سی هزار پیاده و سیصد سرفیل که زمین از آسیب اخفاف ایشان نالان می گشت بموازات رایات سلطان آمد. (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ). ◄ موزه ها. ◄ (ص، اِ) ج ِ خفیف . سبک ها.