اخری
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(اُ را) [ ع. ] (ص.)<BR>۱- دیگر، پسین.<BR>۲- آخرت، جهان دیگر.<br>
فرهنگ فارسی معین
(اُ را) [ ع. ] (ص.) ۱- دیگر، پسین. ۲- آخرت، جهان دیگر.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اخری . [ اَ خ ُ ری ی ] (ص نسبی ) هذه النسبة الی اخروهی قصة (ظ: قصبة) دهستان بین جرجان و بلادحراسان (ظ: خراسان ) هکذا ذکره ابوبکر الخطیب الحافظفی کتاب المونیف (؟) و اطنابی قراة بخط ابی عبداﷲ محدبن عبدالواحد الدما والحافظ الاصبهان ان اخر قریة بدهستان و هو دخل تلک البلاد و عرف المواضع فحصل من القولین ان اخر اسم قصبه (قصبة) دهستان او قربة (قریة؟) بها. (انساب سمعانی ص ١٤). و عبارت غلط و مضطرب است .
اخری . [ اِ ری ی / اِ خ ُ ری ی / اُ ری ی ] (ع ق، اِ) سپس .
اخری . [ اُ را ] (ع ص، اِ) تأنیث آخَر. نقیض اولی . دگر. دیگر. پسین . دومین . ج، اُخریات، اُخَر. ◄ آن جهان . آن سرای . عقبی . آخرت (مقابل دنیا). ♦ اخری القوم ؛ کسی که در آخر قوم باشد.