احقاق

احقاق . [ اِ ] (ع مص ) بر حق بداشتن . (تاج المصادر). بحقیقت بدانستن . (تاج المصادر). درست دانستن و یقین کردن امری را. (منتهی الارب ). ◄ بسه سال کامل رسیدن بَکره و حقه گردیدن . ◄ حق گفتن . (منتهی الارب ). ◄ احقاق رَمیة؛ کشتن شکار را. ◄ غلبه کردن کسی را بحق . ◄ واجب کردن چیزی را. (منتهی الارب ). واجب بکردن . (تاج المصادر). درست و راست کردن چیزی . ◄ احقاق حذَر کسی ؛ کردن آنچه را که او از آن حذَر داشت . ◄ نزدیک کسی شدن . (تاج المصادر). ◄ فربه شدن اشتر. (تاج المصادر). ◄ غلبه . پیروزی . ◄ اثبات . احکام . تصحیح . ♦ احقاق حق ؛ رسانیدن حق بمستحق . حکم به محق بودن او کردن .

احقاق . [ اَ ] (ع اِ) ج ِ حُقّه .