احباب

( اَ ) [ ع. ] (ص. اِ.) جِ حبیب ؛ دوستان، یاران.<br>

( اَ ) [ ع. ] (ص. اِ.) جِ حبیب ؛ دوستان، یاران.

( اِ ) [ ع. ] (مص م.) دوست داشتن.

احباب . [ اِ ] (ع مص ) بخفتن شتر. (زوزنی ). فروخفتن شتر و مانده گردیدن یا شکستن عضو آن یا بیمار شدن آن و بر جای ماندن تا بمیرد. (منتهی الارب ). ◄ به شدن از بیماری . ◄ دانه گرفتن کشت . (منتهی الارب ). بادانه شدن کشت . (تاج المصادر). ◄ دوست داشتن کسی را. (منتهی الارب ). ◄ برگزیدن . (وطواط).

احباب . [ اَ ] (ع ص، اِ) ج ِ حِب ّ. (زمخشری ). ◄ ج ِ حُب ّ. ◄ ج ِ حبیب : احباب ورا سعادت بی غم باد. منوچهری . این قابض ارواح، این هادم لذات است . این مفرق احباب است . (قصص الأنبیاء). فروگذاری درگاه شهریار جهان فراق جوئی از اولیا و از احباب . مسعودسعد. روزگار که مفرق احباب و ممزق اصحاب است، میان ایشان تشتیت و تفریق رسانید. (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ). ◄ ج ِ حُب ّ. تغارها. کوزه های بزرگ .

احباب . [ اَ ] (اِخ ) موضعی است بدیار بنی سلیم . (منتهی الارب ). و ذکر آن در شعر آمده است . (معجم البلدان ). ◄ شهری است در جنب سوارقیه از نواحی مدینه . (معجم البلدان ).

یاران، دوستداران