احاسن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
احاسن . [ اَ س ِ ] (ع ص، اِ) ج ِ اَحسن . ♦ احاسن قوم ؛ خوبان آن . نیکان آن .
احاسن . [ اَ س ِ ] (اِخ ) کوههائی است قرب احسن بین ضریه و یمامة. و ابوزیاد گفته احاسن از کوههای بنی عمروبن کلاب است . (معجم البلدان ).