اجدع
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اجدع . [ اَ دَ ] (اِخ ) شیطان . (منتهی الارب ).
اجدع . [ اَ دَ ] (اِخ ) پدر مسروق که از کبار تابعیان است و عمربن الخطاب نام او بگردانید و عبدالرحمان نام داد.
اجدع . [ اَ دَ ] (ع ص ) نعت است از جدع . (منتهی الارب ). گوش یا بینی یا لب بریده . (زوزنی ). گوش بریده . (تاج المصادر). بینی بریده . (تاج المصادر). بریده بینی : انفک منک و ان کان اجدع . ◄ دست بریده . ◄ لب بریده . (تاج المصادر) (منتهی الارب ). مؤنث : جَدْعاء. ج، جُدع .