اجانه
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(اِ نِ) [ ع. ] (اِ.)<BR>۱- تشت، تغار.<BR>۲- نام یکی از صورتهای فلکی جنوبی.<BR>۳- گودالی که پای درخت درست کنند برای آب دادن به آن.<br>
فرهنگ فارسی معین
(اِ نِ) [ ع. ] (اِ.) ۱- تشت، تغار. ۲- نام یکی از صورتهای فلکی جنوبی. ۳- گودالی که پای درخت درست کنند برای آب دادن به آن.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اجانة. [ اِج ْ جا ن َ ] (ع اِ) رجوع به اجانه شود.
اجانه . [ اِج ْ جا ن َ ] (ع اِ) ایجانه . پنگان . (صراح ) (منتهی الارب ). پیاله . (منتهی الارب ). تغار. تغارچه . تغارک . مرکن . طاس . و آن مانند نیم خُم یا نیم کوزه ای است که در آن آب و مثل آن کنند و ماننده ٔ لاوک از سنگ یا از گل و غیر آن که در آن جامه شویند. ج، اَجاجین، اجانات . ◄ حلقه ای از خاک که گرداگرد بیخ درخت سازند تا در آن آبیاری شود. (منتهی الارب ).
اجانه . [ اِج ْ جا ن َ ] (اِخ ) (نهر...) نهری نزدیک بصره، منشعب از فرات و آن نهر را ابوموسی اشعری به امر عمر کرده است . (قاموس الاعلام ).