اثیم
/vâže/
لغتنامه دهخدا
( اَ) [ ع. ] (ص.) گناهکار، بزه کار.<br>
فرهنگ فارسی معین
( اَ) [ ع. ] (ص.) گناهکار، بزه کار.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اثیم . [ اَ ] (ع ص ) گناهکار. (منتهی الارب ). تبه کار. بزهکار. بزه مند. بزه گر. مذنب . مجرم . عاصی . (منتهی الارب ). ◄ دروغگوی . دروغزن . (مهذب الاسماء). ◄ طعام الاثیم . رجوع به طعام ... شود.
اثیم . [ اَ ] (ع مص ) بسیار گناه کردن (مبالغه است در مصدر). (منتهی الارب ).
اثیم . [ اَ ] (اِخ ) لقب ابوجهل . (منتهی الارب ).