اثله

اثلة. [ اَ ل َ ] (اِخ ) موضعی است قرب مدینه در شعر قیس بن الخطیم : واﷲ ذی المسجد الحرام و ما جُلِّل َ من یمنة لها خُنُف اِنّی لاهواک غیر ذی کذب قد شَف ّ منّی الاحشاءُ و الشَّغف بل لیت أهلی و اهل أثْلةَ فی دار قریب بحیث نختلف . در تفسیر آن چنین گفته اند و ظاهر آن است که اسم زنی است . (معجم البلدان ). ◄ قریه ای است در جانب غربی بغداد بفاصله ٔ یک فرسنگ . (معجم البلدان ) (مراصد). ◄ موضعی است در بلاد هذیل .

اثلة. [ اَ ل َ ] (ع اِ) واحد اَثل، بمعنی درخت شوره گز. ◄ متاع خانه . ◄ خواربار. ◄ ساز و سامان . ◄ بیخ . (منتهی الارب ). ◄ حسب : نحت در اثله ؛ طعن ِ در حسب . ◄ اصل چیز. ج، اَثلات .

اثله . [ اَ ل َ ] (ع اِ) رجوع به اَثلَة شود.