اتب
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اتب . [ اِ ] (ع اِ) جامه ای که از میان قواره برگیرند و در گردن اندازند بی آستین و بی گریبان . ◄ پیراهن بی آستین و بی گریبان . (مهذب الأسماء). دواج . شاماکچه . چادری که زنان از میان چاک زده پوشند بی گریبان و آستین . ◄ پیراهن زنان . ◄ هر جامه که کوتاه باشد و تا نصف ساق رسد. (منتهی الارب ). شلوار بی پایچه . (منتهی الارب ).تُنُکه . ◄ پیراهن بی آستین . ◄ سینه بند زنان . (مؤید الفضلاء). ج، آتاب، اِتاب، اُتوب . ◄ اتب شعیر؛ پوست جو. (منتهی الارب ).
اتب . [ اَ ت َب ب ] (ع ن تف ) اَخسر. ♦ امثال : اَتَب ﱡ من ابی لهب ؛ زیانکارتر از بولهب .