اتان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اتان .[ اَ / اِ ] (ع اِ) خر ماده . ماچه خر. ماچه الاغ . ماده خر. (مهذب الأسماء). خرماچه . ماچه حماره . اُم ﱡحِلس . و شیر او مسلولان را بغایت نافع است . و اتانة بدین معنی کم آمده است . ج، اُتُن، آتُن، اُتن، مأتوناء. ◄ سنگی بزرگ که در میان آب باشد. آبخور سر چاه . ایستادنگاه آبکش بر لب چاه . سنگ بزرگ سر چاه . ◄ پایه ٔ هودج . نشست گاه هودج از پشت شتر.