ابوی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابوی . [ اَ ب َ ] (اِخ ) نام موضعی است . (منتهی الارب ).
ابوی . [ اَ ب َ] (ع ص نسبی ) منسوب به اب . پدری . ◄ (از ع، اِ) عامیان فارسی زبان این صورت را بغلط بمعنی پدراستعمال کنند و ابوی من، ابوی او، ابوی تو گویند.
ابوی . [ اَ ب َ وا ] (اِخ ) نام موضعی است . (منتهی الارب ).