ابومحرز
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابومحرز. [ اَ م ُ رِ ] (اِخ ) حشیش . محدث است .
ابومحرز. [ اَ م ُ رِ ] (اِخ ) فارسی . یکی از شیوخ عرفان از اصحاب ذوالنون مصری، بمائه ٔ سوم هجری . و اصل او از نواحی شیراز است . رجوع به نامه ٔ دانشوران ج ٢ ص ٣٩٥ شود.
ابومحرز. [ اَ م ُ رِ ] (اِخ ) بکری . محدث است و پسر وی عبداﷲبن ابی محرز از او روایت کند.