ابوقطیفه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابوقطیفه . [ اَ ق َ ف َ ] (اِخ ) ابوالولید عمروبن ولید. شاعری است از قریش . عبداﷲ زبیر او را با عده ای دیگر از مدینه نفی کرد و او بشام شد و مدتی طویل بدانجا بزیست و در حنین وَطن مألوف اشعاری دلنشین دارد و بعض آن شعرها بعبداﷲ زبیر فرستاد و عبداﷲ اجازه ٔ عودت او بمدینه داد لیکن او در بازگشت بمدینه در راه بمرد و قطعه ٔ ذیل او راست : الا لیت شعری هل تغیر بعدنا جبوب المصلی ام لعهدی القرائن اذا ابرقت نحوالحجاز سحابة دعا الشوق منها برقها المتیامن احن الی تلک الوجوه صبابة کأنی اسیر فی السلاسل راهن .
ابوقطیفه . [ اَ ق َ ف َ ] (اِخ ) مولی نافعبن جبیر. محدث است و عبداﷲبن جعفر از او روایت کند.