ابوفارس
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابوفارس . [ اَ رِ ] (اِخ ) عبدالرحمن بن فارس الأبلق . تابعی است . و از ابی ذر غفاری روایت کند.
ابوفارس . [ اَ رِ ] (اِخ ) ابن احمدبن محمد الشیخ . هفتمین از شرفای حسنی مراکش (از ١٠١٢ تا ١٠١٦ هَ . ق .). و او با دو برادر خود زیدان و شیخ بن احمد همواره در مخاصمه و کشمکش بود.