ابوسعید ابوالخیر | رباعیات | رباعی شماره ۲۶۲

خلقان توای جلال گوناگونند گاهی چو الف راست گهی چون نونند در حضرت اجلال چنان مجنونند کز خاطر و فهم آدمی بیرونند