ابوسعید ابوالخیر | رباعیات | رباعی شماره ۱۲۰

آن مه که وفا و حسن سرمایه اوست اوج فلک حسن کمین پایه اوست خورشید رخش نگر و گر نتوانی آن زلف سیه نگر که همسایه اوست